Agata Burkat

Absolwentka psychologii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz psychologii zwierząt w Polskiej Akademii Nauk. Posiada doświadczenie w branży szkolenia psów, terapii behawioralnej psów, kotów oraz fretek, a także historię uczestnictwa w licznych konferencjach i sympozjach. Udziela konsultacji behawioralnych kocim opiekunom na terenie województwa śląskiego. Strona www: http://www.homofelidae.pl

Feromony kota domowego

Komunikacja chemiczna u drapieżników, a zwłaszcza u kotów, jest bardzo rozbudowana. Koty posiadają szereg gruczołów odpowiedzialnych za sekrecję feromonów, doskonale funkcjonuje u nich organ przylemieszowy (VNO) a repertuar sygnałów wysyłanych przy pomocy feromonów jest wciąż nieodkryty. Czytaj dalej →

Kocia hiperestezja (FHS)

Kocia hiperestezja (Feline Hyperesthesia Syndrome, FHS) jest chorobą nie do końca dającą się sklasyfikować. Z jednej strony uważać ją można za zaburzenie kompulsywne, z drugiej strony liczba objawów czysto neurologicznych w niej obecnych jest tak duża, że ograniczanie jej definicji do kategorii zaburzeń behawioralnych wydaje się błędem. Słowo „hiperestezja” pochodzi od słów „hyper”, które z Greki oznacza nad, ponad, oraz „aesthesia”, które oznacza czucie, odczuwanie. Hiperestezja oznacza więc nadmiernie wzmożone odczuwanie. Czytaj dalej →

Rozwój behawioralny kociąt

Rozwój poznawczo-behawioralny kota domowego (Felis Catus) stanowi zagadnienie interesujące zarówno z perspektywy naukowej jak i praktycznej. Niewielu badaczy zdecydowało się podjąć temat rozwoju zwierząt w ujęciu Piagetowskim a ci, którzy to zrobili, skupili swoje naukowe poszukiwania głównie na małpach człekokształtnych (Chevalier-Skolnikoff, 1977; Parker, 1977; Redshaw, 1978; Bergeron, 1979; Mathieu i Bergeron, 1981; Poti, 1989;), jednak tematyka rozwoju poznawczo-behawioralnego kota również doczekała się kilku znaczących publikacji (Gruber, Girgus i Banuazizi, 1971; Dumas i Doré, 1989, 1991). Zanim jednak zostaną one omówione, przybliżyć należy ogólne prawidłowości rozwojowe tego gatunku (na podstawie Martina i Batesona, 2000). Czytaj dalej →